Τι διαφορετικό συμβαίνει στο νέο βίντεο κλιπ της Κατερίνας Λιόλιου για το «Λογαριασμός» και δε γίνεται να το προσπεράσεις απλώς σαν άλλη μία κυκλοφορία; Ας ξεκινήσουμε από τα επίπεδα βάιραλ. Γιατί αυτό το τραγούδι το αγαπήσαμε ακούογντας μόνο ένα ρεφρέν για μήνες, και το μάθαμε από εκείνη τη χαρακτηριστική κίνηση με τα χέρια, που έγινε viral πριν καν καταλάβουμε τι ακριβώς λένε οι στίχοι. Ήταν σαν να λέγαμε όλοι «α, αυτό είναι το κομμάτι της Λιόλιου με τα χέρια». Και τώρα έρχεται το βίντεο κλιπ και μας τραβάει το χαλί.
Της Ράνιας Λιάσκου
Στο πρώτο λεπτό, κάθεσαι χαλαρά. Λες από μέσα σου «Οκ, θα δούμε μια πιο προσεγμένη εκδοχή αυτού που ήδη ξέρουμε». Και ξαφνικά πιάνεις τον εαυτό σου να σκέφτεται «κάτσε, αυτό δεν είναι αυτό που περίμενα». Γιατί η Λιόλιου δεν παίζει απλώς με την εικόνα. Στήνει μια κατάσταση. Μια συλλογική, σχεδόν άβολη στιγμή, όπου το τραγούδι παύει να είναι απλώς χιτ και γίνεται αφήγηση.
Σε μια παρέα, ίσως η κουβέντα να πάει κάπως έτσι. «ρε συ, αυτό δεν είναι χαρούμενο», λέει ο ένας. «Μα ποτέ δεν ήταν», απαντά ο άλλος. «Απλώς εμείς το χορεύαμε». Η χαρακτηριστική κίνηση με τα χέρια μάς έμαθε το τραγούδι σαν ρυθμό, σαν TikTok στιγμιότυπο. Το βίντεο κλιπ όμως έρχεται και δίνει μια άλλη διάσταση.
Οι εικόνες είναι πιο σκληρές απ’ όσο φαίνονται με την πρώτη ματιά. Πρόσωπα κουρασμένα, σώματα που κινούνται σαν να κουβαλούν κάτι αόρατο. Κάποιος σχολίσε ότι μοιάζει με κάποιου είδους ομαδική θεραπεία. Είτε ότι αποτελεί τον λογαριασμό που κανείς δε θέλει να πληρώσει. Δεν υπάρχει εύκολη έξοδος από αυτό το κλιπ. Δε σου δίνει λύση. Σου δείχνει απλώς ότι όλοι χρωστάμε κάτι, σε κάποιον ή στον ίδιος μας τον εαυτο.
Το περίεργο, λοιπόν, δεν είναι αισθητικό κομμάτι αλλά είναι το συναισθηματικό. Γιατί συνειδητοποιείς ότι γελούσες και χόρευες πάνω σε κάτι που μιλάει για πίεση, για κούραση, για συναισθηματικά χρέη. Τελικά δε σου δίνει την αισθηση του feel good, απλά έτσι το κάναμε εμείς ως θεατές. Κι αυτό ακριβώς αποκαλύπτει το βίντεο κλιπ.
Η Λιόλιου, χωρίς να στο λέει κατά πρόσωπο, σου αλλάζει τη ματιά. Παίρνει ένα τραγούδι που το είχαμε ταυτίσει με μια χειρονομία και το επανασυστήνει ως ιστορία, ως μια αίσθηση συλλογικής εξάντλησης. Ο «Λογαριασμός» μας ξεγέλασε λίγο, θα έλεγε κανεις. Ίσως βέβαια να μας άφησε ηθελημένα να ξεγελασουμε τον εαυτό μας . Και αυτή η συζήτηση, που ανοίγει χωρίς να στο επιβάλλει, είναι τελικά η μεγαλύτερη επιτυχία του κλιπ. Γιατί σε αναγκάζει να επιστρέψεις, να το ξαναδείς, και να σκεφτείς αλλιώς αυτό που νόμιζες ότι ήδη ήξερες. Ίσως αυτό να είναι και το πιο έξυπνο κομμάτι όλης της υπόθεσης. Ότι πρώτα η Κατερίνα μας άφησε να το αγαπήσουμε επιφανειακά.
