Η λέξη που επιχειρούν να παρουσιάσουν ως σύμβολο «αλήθειας», τελικά καθρεφτίζει κάτι πολύ πιο ωμό: την αλητεία μιας πολιτικής κουλτούρας που ντύνεται με τον μανδύα της αριστείας.
Διότι πίσω από τη λέξη «αλήθεια» δεν κρύβεται καμία διάθεση διαλόγου. Κρύβεται μια καλά οργανωμένη βιομηχανία ψεύδους, συκοφαντίας και δολοφονίας χαρακτήρων. Ένα σύστημα που εδώ και χρόνια λειτουργεί με όρους καθαρής προπαγάνδας: στοχοποιεί πολιτικούς αντιπάλους, διαμορφώνει κλίμα απαξίωσης, κατασκευάζει αφηγήματα και επιχειρεί να μετατρέψει τη δημόσια σφαίρα σε πεδίο επικοινωνιακής χειραγώγησης.
Η τακτική αυτή δεν είναι τυχαία. Είναι η γνωστή γκεμπελική συνταγή: επανάλαβε το ψέμα αρκετές φορές μέχρι να μοιάζει με αλήθεια. Διέβρωσε τους θεσμούς, πίεσε ή εξαγόρασε μέσα ενημέρωσης, κατασκεύασε εχθρούς, συκοφάντησε αντιπάλους και τελικά καλλιέργησε μια γενικευμένη απαξίωση για την πολιτική.
Και όσο κι αν οι ίδιοι αυτοπροσδιορίζονται ως «άριστοι» και «άνθρωποι ποιότητας», για την κοινωνία η εικόνα είναι πολύ πιο καθαρή: πρόκειται για ένα σύστημα εξουσίας που στηρίζεται στην προπαγάνδα, τη διαπλοκή και την περιφρόνηση προς τον ίδιο τον πολίτη.