Το Καζίνο Ρόδου είναι περιουσία του ροδιακού λαού. Δεν είναι ιδιωτικό ακίνητο, ούτε πεδίο πειραματισμών ή εξυπηρετήσεων. Κι όμως, ο τρόπος με τον οποίο διαχειρίστηκαν τις ενοικιάσεις του γεννά σοβαρά ερωτήματα και προκαλεί εύλογη αγανάκτηση.
Ο εκαστοτε δήμαρχος οφείλει να είναι θεματοφύλακας και εγγυητής της δημοτικής περιουσίας. Έχει καθήκον όχι απλώς να διαχειρίζεται, αλλά να προστατεύει, να ελέγχει και να διασφαλίζει ότι κάθε απόφαση αποφέρει το μέγιστο δυνατό όφελος για τους πολίτες.
Η πρώτη σύμβαση ενοικίασης δεν τηρήθηκε. Όροι παραβιάστηκαν, υποχρεώσεις δεν εκπληρώθηκαν και τα συμφωνηθέντα έμειναν στα χαρτιά. Σε κάθε σοβαρή διοίκηση, αυτό θα οδηγούσε σε καταγγελία της σύμβασης και επιβολή κυρώσεων.
Αντί γι’ αυτό, ακολούθησε δεύτερη ενοικίαση, χωρίς να ληφθούν υπόψη τα προηγούμενα προβλήματα. Η διαδικασία προχώρησε με απευθείας ενοικίαση και χαμηλό μίσθωμα, δημιουργώντας την αίσθηση ότι η μη τήρηση συμφωνιών όχι μόνο δεν έχει συνέπειες, αλλά τελικά επιβραβεύεται.
Το ερώτημα είναι ξεκάθαρο:
Ποιος αποφάσισε ότι η περιουσία του ροδιακού λαού μπορεί να εκμισθώνεται με όρους κατώτερους της πραγματικής της αξίας;
Αν το ακίνητο είχε δοθεί μέσω ανοιχτού πλειστηριασμού, με διαφάνεια και ανταγωνισμό, τα έσοδα για τον Δήμο θα ήταν πολλαπλάσια. Ο δήμαρχος όφειλε να επιδιώξει αυτή τη λύση, ακριβώς επειδή είναι θεματοφύλακας και εγγυητής της δημοτικής περιουσίας.
Ιδιαίτερα σοβαρό είναι και το ζήτημα των οικονομικών υποχρεώσεων, καθώς:
Εαν το Καζίνο έχει καταβάλει πλήρως τα ενοίκια,
δεν έχει παρουσιαστεί σαφής εικόνα για τις εγγυήσεις που έχουν δοθεί,
ούτε για το αν αυτές επαρκούν ώστε να διασφαλιστούν τα συμφέροντα του Δήμου.
Η δημοτική αρχή οφείλει απαντήσεις. Η σιωπή δεν είναι επιλογή. Η διαφάνεια δεν είναι χάρη, είναι υποχρέωση.
Η υπόθεση του Καζίνο Ρόδου αφορά όλους τους Ροδίτες. Και όσο η δημοτική περιουσία δεν προστατεύεται όπως θα έπρεπε, το κόστος το πληρώνει η κοινωνία στο σύνολό της
Δημητρης Βρούλλης
