Κολιάδης: «Βαρέθηκα αυτή την κόντρα Βαγιανού με την Περιφέρεια» Δεν είναι πλέον διαχειρίσιμος ο Σωτήρης

Η πολιτική έχει μια παράξενη ιδιότητα: συχνά αυτοαποκαλύπτεται χωρίς να το καταλαβαίνει. Η φράση του Δημάρχου Ρόδου Αλέξανδρου Κολιάδη στο περιστύλιο του δημαρχείου, λίγο μετά το τελευταίο δημοτικό συμβούλιο «Βαρέθηκα αυτή την κόντρα Βαγιανού με την Περιφέρεια» λέει σίγουρα πολλά. Στο χέρι του είναι όμως αν θα συνεχίσει να επιλέγει τη Ζωή εν Τάφω της Επιχείρησης Δευαρ ή θα βροντοφωνάξει Βαγιανέ δεύρω έξω από αυτή. Όλοι έχουμε πλέον διαπιστώσει πως κάθε βήμα του Αλέξανδρου Κολιάδη προς την εξομάλυνση πυροδοτείται στο παρασκήνιο από τον Σωτήρη Βαγιανό.

Γράφει ο Νάσος Ρόγκας

Οι επιλογές Κολιάδη είναι και αυτές που τον έχουν φέρει απέναντι στα media  με αρνητικό πρόσημο. Τουλάχιστον σε αυτά που δεν αγοράστηκαν και δεν προσκύνησαν. Σε αυτά που δεν κάνουν το άσπρο μαύρο.

Από τη μια, ο Κολιάδης εμφανίζεται σαν ο πολιτικός που κάποτε εμφανιζόταν ως φορέας ενός «εκσυγχρονιστικού» λόγου, που ήθελε να διαφοροποιηθεί από τις παθογένειες του παρελθόντος. Από την άλλη, είναι εγκλωβισμένος στις παθογένειες της ίδιας του της παράταξης, που πράττει αυτά τα οποία και κατηγορούσε. Είναι η στιγμή που η πολιτική δεν προσπαθεί καν να προσποιηθεί ότι αλλάζει· απλώς παραδέχεται ότι δεν θέλει να αλλάξει.

Και όλα αυτά συμβαίνουν ενώ  η ΔΕΥΑΡ ετοιμάζεται να σκάσει ως σαν το σκάνδαλο, μεγαλύτερο από εκείνο του ΟΠΕΚΕΠΕ, εξελίσσεται σε μια βραδυφλεγή βόμβα στα θεμέλια της δημοτικής αρχής.Ακόμα και ο ανασχηματισμός της δημοτικής αρχής Κολιάδη δεν έχει ακόμα αναδείξει έργο.

Ο Βαγιανός έχει εξελιχθεί σε ένα μοντέλο αυτοκαταστροφής. Όπου περνάει αφήνει καμένη γη. Έχει δημιουργήσει ένα παραμάγαζο μέσα στο ίδιο το μαγαζί του Αλέξανδρου Κολιάδη. Πέντε παπαγάλοι δημοσιογράφοι αναπαράγουν ότι αυτός τους πει. Είναι αλήθεια, είναι ψέματα η αθλιότητα τους πρέπει να βγει δημόσια στον αέρα. Αποδέκτης της κάθε αθλιότητας τους η Περιφερειακή Αρχή.

Το πρόβλημα, όμως, δεν είναι μόνο πολιτικό. Είναι βαθιά θεσμικό και, τελικά, κοινωνικό. Όταν το ψέμα παρουσιάζεται ως «αλήθεια» της πολιτικής ζωής, όταν η υποκρισία μετατρέπεται σε αποδεκτό εργαλείο και όταν η διαχείριση της κρίσης αντικαθιστά τη λύση της, τότε το σύστημα δεν διορθώνεται ,φθείρεται. Και αυτή η φθορά δεν περιορίζεται στους διαδρόμους του δημαρχείου και της ΔΕΥΑΡ. Διαχέεται στην κοινωνία, ενισχύει την απαξίωση και τροφοδοτεί την απομάκρυνση των πολιτών από τη δημόσια ζωή.

Η αλήθεια είναι απλή, όσο κι αν αποφεύγεται: δεν τελειώσαμε με τους υποκριτές, γιατί ποτέ δεν τους αντιμετωπίσαμε πραγματικά. Τους ανεχτήκαμε, τους δικαιολογήσαμε, τους ενσωματώσαμε στην κανονικότητα.Τους ψήφισαν κάποιοι γιατί έδωσαν όρκο να αλλάξουν τον τόπο. Όμως υπάρχει ένα σημείο καμπής. Όταν η υποκρισία δεν είναι πια απλώς ένα ελάττωμα του συστήματος αλλά η επίσημη γραμμή του, τότε μετατρέπεται σε απειλή για την ίδια τη δημοκρατική λειτουργία.

Και εκεί δεν υπάρχουν πια περιθώρια για επικοινωνιακές φράσεις ή πολιτικούς ελιγμούς. Υπάρχει μόνο η πραγματικότητα. Και αυτή, αργά ή γρήγορα, ζητά τον λογαριασμό.