Αν η Ρόδος ήταν τηλεοπτική εκπομπή, θα ήταν reality επιβίωσης με στοιχεία σουρεαλιστικής κωμωδίας. Στον πρωταγωνιστικό ρόλο, ο Δήμαρχος Αλέξανδρος Κολιάδης, ο άνθρωπος που εκλέχθηκε για να φέρει το «νέο», αλλά τελικά κατάφερε να γίνει ο πιο γρήγορος πολιτικός ακροβάτης της Δωδεκανήσου, εκτελώντας τις αποφάσεις του με το ύφος ενός αλάνθαστου, κοσμογονικού δικαστή.
Επεισόδιο 1ο: Η Μεγάλη Επανάσταση των… 120 Ωρών!
Η καθημερινότητα στη Ρόδο κυλάει υπέροχα, αρκεί να μην χρειαστεί να οδηγήσεις σε δρόμο, να μαζέψεις σκουπίδια ή να ανοίξεις τη βρύση σου. Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα για έναν «Μέγα Κριτή». Ο κ. Κολιάδης προτιμά τις μεγάλες, επικές μάχες, όπως εκείνη που έδωσε πρόσφατα ενάντια στην ΕΤΑΔ Α.Ε. για τη διαχείριση των παραλιών, χαρακτηρίζοντας τις κυβερνητικές ρυθμίσεις «ομολογία αποτυχίας».Το γέλιο, βέβαια, ξεκινάει αμέσως μετά. Όπως αποκάλυψε με άκρως καυστικό τρόπο η Δημοκρατική, χρειάστηκαν μόλις πέντε ημέρες για να καταπιεί ο Δήμαρχος την επαναστατική του υπερηφάνεια.
Από σκληρός επικριτής της κυβέρνησης, μετατράπηκε σε «πρόθυμο συνομιλητή» των υπουργών, τρέχοντας για φωτογραφίες και υποσχέσεις χρηματοδοτήσεων για σκοπευτήρια. Την ίδια ώρα, η αντιπολίτευση, διά στόματος Τηλέμαχου Καμπούρη, του τραβάει το αυτί για τα ανοιχτά μέτωπα με το Καζίνο, υπενθυμίζοντάς του ότι η νομιμότητα δεν είναι λάστιχο για να τη φέρνει στα μέτρα του.
Επεισόδιο 2ο: Το Δημοτικό Συμβούλιο «Ιερά Εξέταση»Αν τολμήσεις να πατήσεις το πόδι σου σε συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου, καλό είναι να φοράς κράνος.
Ο «Άμεμπτος» δεν κάθεται στο έδρανο για να ακούσει· κάθεται για να εξομολογήσει και να καταδικάσει.
Με το γνωστό, σχεδόν μεσσιανικό του ύφος, αντιμετωπίζει κάθε ερώτηση για καθυστερήσεις έργων ή οικονομικές τρύπες σαν προσωπική προσβολή στο πρόσωπό του. Αν τον ρωτήσεις γιατί δεν δουλεύει τίποτα, η απάντηση είναι τυποποιημένη: «Φταίτε εσείς, φταίει η λάσπη σας, φταίει η αντιπολίτευση που δεν με αφήνει να αγιάσω».
Οι απειλές για μηνύσεις πέφτουν σαν τοπικά μπουρίνια, η ουσία εξαφανίζεται, και το Συμβούλιο θυμίζει καφενείο όπου ο ιδιοκτήτης απειλεί να διώξει τους πελάτες επειδή παραπονέθηκαν για το καμένο φαγητό.
Επεισόδιο 3ο: Το «Σινιάλο» με τον Καμπουράκη (Όταν το μίσος γίνεται… αγάπη)
Το πιο απολαυστικό κομμάτι του έργου είναι η σχέση του με τον Αντώνη Καμπουράκη. Αφού φτάσαμε μέχρι το Συμβούλιο της Επικρατείας για να κλειδώσει η καρέκλα, και αφού ο Κολιάδης έχτισε όλη την καριέρα του στο παραμύθι της «καμένης γης που παραλάβαμε», ξαφνικά άλλαξαν τα όργανα.
Όπως κατήγγειλε έξαλλος ο Νίκος Γερονικόλας, οι δύο ορκισμένοι εχθροί πιάστηκαν χέρι-χέρι στο Δημοτικό Συμβούλιο, ψηφίζοντας μαζί για τις τύχες των δημοτικών επιχειρήσεων. Το «αναζωπυρωθέν ειδύλλιο» Κολιάδη-Καμπουράκη άφησε άναυδο το νησί, με τον Στράτο Καρίκη και την υπόλοιπη αντιπολίτευση να αναρωτιούνται πού πήγαν οι βαριές κουβέντες και οι καταγγελίες για «διπλοπληρωμές». Φαίνεται πως μπροστά στον έλεγχο των εταιρειών, ο «αλάνθαστος κριτής» ξεχνάει γρήγορα τις αμαρτίες του παρελθόντος.
Αυλαία και Καταιγίδα
Το δράμα της Ρόδου είναι ότι όσο ο Δήμαρχος παίζει τον ρόλο του ηθικού δικαστή –που τη μία μέρα βρίζει την κυβέρνηση και την επόμενη της κάνει τεμενάδες, και τη μία μέρα καταγγέλλει τον Καμπουράκη και την επόμενη συμμαχεί μαζί του– το νησί μένει στον αυτόματο πιλότο.
Οι Ροδίτες έχουν κουραστεί να βλέπουν μια δημοτική αρχή που ζει για το θεαθήναι και τις εσωτερικές ίντριγκες. Ο «Μέγα Κριτής» καλό θα είναι να θυμάται ότι η εξουσία στη Ρόδο είναι σαν την άμμο στις παραλίες της: γλιστράει πολύ εύκολα μέσα από τα χέρια σου, ειδικά όταν το κοινό σε έχει πάρει πια στο ψιλό.