Με τον Α. Κολιάδη κλείσαμε 15 ραντεβού και είχαμε 15 στησίματα. Τον έχουμε πάρει 50 φορές τηλέφωνο…“σε παίρνω πίσω” δεν μας πήρε ποτέ. Αν δεν έχουμε σαν δήμαρχοι και σαν δημοτική αρχή τη διάθεση να συνεργαστούμε με ομάδες ανθρώπων που έχουν τη δυνατότητα να προσφέρουν, τότε είμαστε χαμένοι»
Της Ρένας Παυλάκη realvoice 995.gr
Η Ρόδος, η πόλη που κάποτε η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία απάλλασσε από φόρους λόγω της απαράμιλλης ομορφιάς της, σήμερα θυμίζει σκιά του εαυτού της. Αυτό είναι το βασικό συμπέρασμα της συνέντευξης του γεωπόνου Παναγιώτη Σταμάτη, στη Ρένα Παυλάκη και στο Πρωινό Xpress, ο οποίος μίλησε για τον τοπικό κομπλεξισμό υπεύθυνο για την παθογένεια που κρατά το νησί δέσμιο της παρακμής.
Ο κ. Σταμάτης, εκπροσωπώντας την ΚΟΙΝΣΕΠ «Από Μηχανής Άνθρωπος», ως χαρακτηριστική αυτής της νοοτροπίας, επέκρινε δριμύτατα την παροιμιώδη αδιαφορία του Αλέξανδρου Κολιάδη απέναντι στο αίτημά τους για συνάντηση μαζί του, προκειμένου να του καταθέσουν προτάσεις για την αναβάθμιση του τόπου. Όπως εξήγησε, η πρόθεση δεν ήταν να αντιπολιτευτούν, αλλά να προσφέρουν. Να φέρουν ιδέες, τεχνογνωσία, συνεργασίες και λύσεις. Μία από τις βασικές τους προτάσεις αφορούσε τη Ροδιακή Έπαυλη, για την οποία εισηγήθηκαν τη δημιουργία ενός διαβαλκανικού περιβαλλοντικού κέντρου, με έναν βοτανικό και ιστορικό κήπο υψηλού επιπέδου, στα πρότυπα του κήπου Μονταλαμπερ στην Παλιά Πόλη. Και όμως, όπως κατήγγειλε, η δημοτική αρχή δεν ανταποκρίθηκε ποτέ ουσιαστικά.
«Με τον Αλέξανδρο Κολιάδη κλείσαμε 15 ραντεβού και είχαμε 15 στησίματα. Τον έχουμε πάρει 50 φορές τηλέφωνο…“σε παίρνω πίσω” δεν μας πήρε ποτέ. Είναι που είναι στραβό το κλίμα, αλλά αν δεν έχουμε σαν δήμαρχοι και σαν δημοτική αρχή τη διάθεση να συνεργαστούμε με ομάδες ανθρώπων που έχουν τη δυνατότητα να προσφέρουν, τότε είμαστε χαμένοι» ανέφερε, αποτυπώνοντας μια συνολική άρνηση συνεργασίας με ενεργούς πολίτες που επιδιώκουν να συμβάλουν ουσιαστικά.
«Τοπικός κομπλεξισμός, έτσι το χαρακτηρίζω εγώ», είπε με έμφαση, δίνοντας μάλιστα πολύ συγκεκριμένο περιεχόμενο σε αυτόν τον όρο. Πρόκειται, όπως εξήγησε, για μια παθολογία που εκδηλώνεται όταν οι δημοτικές αρχές αδυνατούν ή δεν επιθυμούν να συνεργαστούν με ανθρώπους που έχουν γνώση, διάθεση, προτάσεις και πρόσβαση σε χρηματοδοτικά εργαλεία ή δίκτυα υποστήριξης. Κατά τον ίδιο, αντί οι δημοτικές αρχές να αξιοποιούν ενεργούς και ικανούς πολίτες, αντιμετωπίζουν κάθε πρωτοβουλία με καχυποψία και εσωστρέφεια:
«Αν είσαι μάγκας σαν δήμαρχος, θα τους απορροφήσεις τους ανθρώπους αυτούς μέσα στη δική σου ομάδα. Είσαι ένας “κυνηγός” ταλέντων πολιτών οι οποίοι μπορεί να προσφέρουν σε αυτό τον τόπο. Τους καλείς, έρχεσαι και εργάζεσαι μαζί τους, παράγεις έργο και σταδιακά τους απορροφάς εφόσον τους ενδιαφέρει η πολιτική να ασχοληθούν με την πολιτική.»
“Εχουμε συνηθίσει την ασχήμια”
Στη συνέντευξή του, ο Παναγιώτης Σταμάτης έθιξε και την εξοικείωση της κοινωνίας με την εγκατάλειψη, την οποία χαρακτήρισε εξίσου επικίνδυνη με την αδιαφορία της εξουσίας. Περιέγραψε μια Ρόδο που έχει μάθει να ζει με την ασχήμια, να τη θεωρεί σχεδόν φυσιολογική, να πανηγυρίζει για αυτονόητα πράγματα και να ανέχεται εικόνες που σε άλλους τόπους θα προκαλούσαν τουλάχιστον ντροπή.
«Έχουμε συνηθίσει στην ασχήμια. Δεν μπορώ να δεχτώ ότι πρέπει να πανηγυρίζουμε όταν σε μία πλατεία Κύπρου μετά από 25-30 χρόνια βγάζουν ένα τηλεφωνικό θάλαμο, την ίδια στιγμή που δίπλα τα παρτέρια, τα αγριόχορτα ξεπερνούν το 1,5 μέτρο», σημείωσε. «Εμείς που έχουμε μάθει να ζούμε και να δημιουργούμε ομορφιά, γελάμε όταν βλέπουμε τέτοιες εκδηλώσεις και πανηγυρισμούς για κάποια πράγματα τα οποία είναι αυτονόητα.»
Και συνέχισε με ένα ακόμη χαρακτηριστικό παράδειγμα από την Παλιά Πόλη: «Προχθές τελείωσε ο εργολάβος έξω από την πύλη d’Amboise το πεζοδρόμιο. Επί τρεις βδομάδες τα μπάζα, οι παλέτες, τα δίχτυα ήταν παρατημένα εκεί. Έπρεπε να γίνει μία ανάρτηση στο διαδίκτυο για να πάει η υπηρεσία και να καθαρίσει την περιοχή».
Η Ρόδος ξεπεσμένη αριστοκράτισσα
«Η Ρόδος δεν της αξίζει να έχει αυτή τη μοίρα και δεν αξίζει και στον Ροδίτη να ζει σε μια τέτοια πόλη», ανέφερε χαρακτηριστικά. Η πιο ισχυρή, ωστόσο, εικόνα της συνέντευξης ήταν αναμφίβολα ο τρόπος με τον οποίο περιέγραψε τη σημερινή Ρόδο.
«Η ναυαρχίδα ξέρετε πού ξεκινάει πλέον στη Ρόδο; Από την είσοδο του ξενοδοχείου μέχρι την παραλία που πουλάνε. Εκεί είναι ναυαρχίδα πραγματικά η Ρόδος. Από την έξοδο του ξενοδοχείου και στο υπόλοιπο νησί και στην υπόλοιπη Ρόδο, δυστυχώς εγώ τη λέω σαν μια παρακατιανή πτωχευμένη αριστοκράτισσα».
