Η Επίθεση σε δημοσιογράφους που δεν άπλωσαν το χέρι να ελεηθούν από τον Πινόκιο του Δήμου είναι δεδομένη. Αυτή δεν είναι δικιά μας, αυτή είναι ο εχθρός μας που πρέπει να την πολεμήσουμε γιατί βγάινει στο ραδιόφωνο και μας ασκεί κριτική. Μην την ακούτε μας είπε. Αλλά βάζει ο ίδιος ξυπνητήρι και κάθε πρωί στις οχτώ πίνει τον πικρό καφέ που του κερνάει η Παυλάκη. Πόση ανωμαλία σε διακρίνει να ακούς την φωνή της Ρένας να σε ξεγυμνώνει.
Η Παυλάκη ρίχνει φως στις σκιές που ο ίδιος αφήνει να κυκλοφορούν στο δημαρχιακό μέγαρο. Αποκαλύπτει τις ρωγμές και κάνει τον Κολιάδη να τρέχει και να μην φτάνει. Κάθε μέλος της συμμορίας το πρωί ακούει την Παυλάκη. Πιθανών και να την ηχογραφούν. Αλλά μετά βγαίνει στο δημοτικό συμβούλιο και προσπαθεί να μειώσει την αξία της.
Έχω αρχίσει και πιστεύω ότι στο πολύ βαθύ τίποτα που κρύβει στην ανύπαρκτη ψυχή του του αρέσει του Κολιάδη. Του αρέσει να τον αποκαλύπτει η δημοσιογράφος που δεν την ακούει κανείς.
Οι πληροφορίες που διακινούνται στο πολιτικό παρασκήνιο κάνουν λόγο για πιέσεις, διαβουλεύσεις να φιμωθεί η Ρένα. Η κατάληξη κάθε φορά είναι η ίδια. Το πολιτικό ξύλο και απόλυτος διασυρμός. Το ψέμα γίνεται τιμωρός της άθλιας πολιτικής του και η αλήθεια διαπερνάει το απόλυτο μηδέν της ψυχής του.
Και τελικά, ένα απογοητευτικό μήνυμα για τη λειτουργία των θεσμών. Γιατί όταν μια συνεδρίαση ξεκινά με απειλές και ολοκληρώνεται με ψέματα, το πρόβλημα δεν είναι μόνο πολιτικό. Είναι βαθιά θεσμικό.
Όσο για τη στάση της αντιπολίτευσης, κινείται μέσα στο ίδιο θολό πεδίο διαβουλεύσεων και ισορροπιών που εξελίσσονται εντός και εκτός της αίθουσας.
Η μόνη σαφής εξαίρεση είναι ο Νίκος Γερονικόλας, ο οποίος κρατά σταθερή και διακριτή στάση, επιλέγοντας να μην ενταχθεί στο κλίμα των παρασκηνιακών ζυμώσεων, δεν γλείφει τον ψηλό και δεν του χαρίζεται. Έτσι στα δέντρα της αυτοδιοίκησης η μαϊμού του δήμου Ρόδου δεν βρίσκει κλαδί να διασώσει την πολιτική της αξιοπρέπεια.
Γιατί η Παυλάκη πάντα θα είναι εκεί και θα τον πονάει. Θα τον πονάει πολύ
