Σε έναν κόσμο, αυτόν της εγχώριας σόουμπιζ και των τηλεοπτικών πλατό, όπου η υπερβολή, το κυνήγι της τηλεθέασης και τα προσποιητά χαμόγελα αποτελούν συχνά το καθημερινό νόμισμα, η στάση του Χρήστου Μάστορα στο ειδικό αφιέρωμα του The Voice of Greece για τον Γιώργο Μαζωνάκη ήρθε ως μια σπάνια, βαθιά ανθρώπινη αποκάλυψη. Δεν ήταν απλώς μια στιγμή τηλεοπτικής συγκίνησης· ήταν ένα μάθημα αυθεντικού σεβασμού, καλλιτεχνικού ήθους και ανιδιοτελούς αγάπης που σπάνια συναντά κανείς μπροστά στις κάμερες.
Ο Χρήστος Μάστορας δεν προσπάθησε ούτε στιγμή να «παίξει» τον ρόλο του ψύχραιμου ή του επαγγελματία. Αντίθετα, άφησε την ψυχή του απόλυτα έκθετη. Όταν ένας καλλιτέχνης στην ακμή της καριέρας του, που βρίσκεται στην πολυπόθητη καρέκλα ενός μεγάλου πρότζεκτ, ομολογεί δημόσια ότι σκέφτηκε να αποχωρήσει από το σόου επειδή το βάρος της απώλειας του συναδέλφου του ήταν ασήκωτο, τότε μιλάμε για πλεόνασμα ψυχής. Αυτή η παραδοχή δείχνει άνθρωπο που βάζει τα συναισθήματα και τις ανθρώπινες σχέσεις πάνω από τα συμβόλαια, τη δόξα και την προβολή.
Η φράση του για την «εκκωφαντική σιωπή» και τον φόβο για τα κενά όπου το μυαλό επιστρέφει διαρκώς στον Γιώργο, δεν ήταν μια καλογραμμένη ατάκα. Ήταν η αποτύπωση του πραγματικού πένθους. Ο Μάστορας κατάφερε να εκφράσει αυτό που ένιωθε όλο το πανελλήνιο, αλλά με μια προσωπική, σχεδόν ιερή διάσταση. Η τρεμάμενη φωνή του και το απλό, αλλά τόσο σπαρακτικό «Γιώργο, μου λείπεις φιλαράκι», απέδειξαν ότι πίσω από τα φώτα της δημοσιότητας είχε χτιστεί μια αληθινή, αντρίκεια φιλία, βασισμένη στην αμοιβαία εκτίμηση.
Με τη στάση του, ο Χρήστος Μάστορας αποθεώθηκε στα μάτια του κοινού όχι επειδή τραγούδησε καλά ή επειδή έκανε ένα έξυπνο σχόλιο, αλλά επειδή θύμισε σε όλους τι σημαίνει να τιμάς τον «δάσκαλο», τον συνάδελφο, τον φίλο. Σε μια εποχή που όλα καταναλώνονται γρήγορα, ο Μάστορας σταμάτησε τον χρόνο, υποκλίθηκε στο μέγεθος του Γιώργου Μαζωνάκη και κέρδισε τον απόλυτο σεβασμό μας. Έδειξε ότι η μεγαλύτερη επιτυχία ενός καλλιτέχνη δεν μετριέται στα charts, αλλά στο μέγεθος της καρδιάς του.
