Στην Ελλάδα του σήμερα, αποφασίζει όποιος μπορεί. Όχι όποιος έχει δίκιο.

Να πληρώνει πιο ακριβά τη βενζίνη, το ψωμί, το ρεύμα.

Να ζει με τον πληθωρισμό στο 3%, όταν στην υπόλοιπη Ευρώπη είναι στο 2,2%.

Να βλέπει το ρεύμα του να έχει αυξηθεί 109% από το 2002, όταν στην Ευρώπη η αύξηση ήταν κάτω από 20%.

Να πληρώνει για φαγητό, μεταφορές και στέγη μέχρι και 30% παραπάνω απ’ ό,τι στην Αθήνα.

Και να του λένε ότι οι μικροβιολόγοι της Κω εκβιάζουν.

Ποιος εκβιάζει ποιον;

Οι γιατροί που κάτω από το κόστος, χωρίς Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας στο νησί, κρατώντας τα εργαστήρια τους με προσωπικό κόστος;

Ή ενα κράτος, που αλλάζει τους όρους μονομερώς, δεν διαπραγματεύεται και μετά βγαίνει και τους κατηγορεί άλλους ότι βάζουν σε ομηρία τους ασθενείς;

Στην Κω δεν υπάρχει επάρκεια στις δημόσιες μοναδες ΠΦΥ. Το ξέρουμε όλοι.

Όλα πάνε στο νοσοκομείο. Ένα νοσοκομείο που ασφυκτιά, που δεν ξέρουμε καν αν θα ολοκληρωθεί το νέο, που κάθε καλοκαίρι κάνει υπέρβαση, και κάθε χειμώνα ρημάζει.

Αντί για σχέδιο, έχουμε ανακοινώσεις.

Αντί για συζήτηση, έχουμε κατηγορίες.

Αντί για λύσεις, έχουμε επικοινωνία.

Και να σας πω και κάτι τελευταίο;

Δεν ξεχνάμε ότι ο ίδιος υπουργός, όταν ρωτήθηκε αν θα παραπεμφθούν οι βουλευτές της ΝΔ για το σκάνδαλο υποκλοπών, είπε ξεκάθαρα:

«Εξαρτάται από το ποιος μπορεί. Όχι από το ποιος έχει δίκιο.»

Αυτό τα λέει όλα.

Στην Ελλάδα του σήμερα, αποφασίζει όποιος μπορεί. Όχι όποιος έχει δίκιο.

Ε λοιπόν, εμείς νησιώτες δεν έχουμε εξουσία, αλλά έχουμε δίκιο. Και θα το πούμε δυνατά.

Ώρα να ακουστεί ξανά η φωνή της κοινωνίας.