Για χρόνια κινούνταν στο ίδιο πολιτικό περιβάλλον. Ίδιες αναφορές, παρόμοια κομματική διαδρομή, ίδια πολιτική κοπής και ίδια μήτρα σκέψης μέσα στο ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής. Η σχέση τους έμοιαζε σχεδόν αυτονόητη: δύο πρόσωπα της ίδιας γενιάς του κόμματος, που πορεύτηκαν για μεγάλο διάστημα στον ίδιο πολιτικό διάδρομο.Τα δεδομένα όμως άλλαξαν όταν ο Νίκος Ανδρουλάκης επικράτησε στην εσωκομματική μάχη για την ηγεσία. Από εκεί και πέρα οι ισορροπίες μετακινήθηκαν. Στην πολιτική, άλλωστε, οι προσωπικές σχέσεις δοκιμάζονται όταν μπαίνουν στο τραπέζι ρόλοι, αξιώματα και επιρροή.Ο Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος, που για χρόνια κινούνταν στον ίδιο κομματικό κύκλο με τον πρόεδρο, φαίνεται πως δεν βρήκε τη θέση που ενδεχομένως θεωρούσε ότι του αναλογεί στη νέα κομματική αρχιτεκτονική. Και όταν η πολιτική αξιοποίηση δεν έρχεται, οι παλιές φιλίες συχνά αρχίζουν να ξεθωριάζουν.Έτσι φτάσαμε σε μια ακόμη εσωκομματική σύγκρουση που δύσκολα μπορεί να χαρακτηριστεί ιδεολογική. Δεν πρόκειται για αντιπαράθεση διαφορετικών πολιτικών οραμάτων ούτε για βαθιές στρατηγικές διαφωνίες. Περισσότερο θυμίζει σύγκρουση ισορροπιών, ρόλων και προσωπικών φιλοδοξιών στο εσωτερικό της παράταξης.Με άλλα λόγια, μια κλασική κομματική ρήξη χωρίς σαφές πολιτικό ή ιδεολογικό περιεχόμενο. Μια αντιπαράθεση που φωτίζει κυρίως τις προσωπικές δυναμικές στο παρασκήνιο της πολιτικής.Και τελικά, αν κάτι μένει από αυτή την ιστορία, είναι ότι πρόκειται για μια σύγκρουση που δύσκολα θα αφήσει βαθύ πολιτικό αποτύπωμα. Περισσότερο μοιάζει με επεισόδιο εσωτερικής φθοράς ανάμεσα σε δύο πρόσωπα που, πέρα από την κομματική τους διαδρομή, δεν έχουν καταφέρει μέχρι σήμερα να παρουσιάσουν κάτι πραγματικά σπουδαίο ,ούτε πολιτικά ούτε ιδεολογικά.
