Το τηλεοπτικό παραμύθι θέλει τις κριτικές επιτροπές των μουσικών talent shows να γίνονται «μια μεγάλη οικογένεια». Αν κρίνουμε όμως από το 40ήμερο μνημόσυνο του Γιώργου Μαζωνάκη στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδας στη Νίκαια, η «οικογένεια» αυτή λειτουργεί αυστηρά με συμβόλαιο, τηλεθέαση και συγκεκριμένα air-time λεπτά.
Όταν τα κόκκινα κουμπιά του The Voice of Greece πατιούνται για να αποθεώσουν το ταλέντο ή για να ανταλλάξουν οι κριτές φιλοφρονήσεις on camera, η συγκίνηση ρέει άφθονη. Στην κηδεία του Σεπτεμβρίου, το πένθος των συναδέλφων του από το παιχνίδι φορέθηκε κολλαριστό, με την απαραίτητη δόση δραματικότητας για τα μεσημεριανά πάνελ. Σαράντα μέρες μετά, όμως, η πραγματικότητα έδειξε ότι οι διάσημες καρέκλες του σόου δεν γύρισαν ποτέ προς τη Νίκαια.
Η Έλενα Παπαρίζου, ο Γιώργος Λιανός και τα υπόλοιπα λαμπερά πρόσωπα που μοιράζονταν πλατό, γέλια και τηλεοπτικές «εξομολογήσεις» με τον Γιώργο, έλαμψαν διά της εκκωφαντικής τους απουσίας. Φαίνεται πως το «πνεύμα συνεργασίας» και η «βαθιά εκτίμηση» εξαντλούνται κάπου ανάμεσα στα διαφημιστικά διαλείμματα και τα studio των Kapa Studios.
Η κριτική δεν αφορά την υποχρέωση της φυσικής παρουσίας. Αφορά το μέγεθος της υποκρισίας. Είναι εύκολο να δακρύζεις σε prime-time ζώνη, να εξάρεις το «μοναδικό φαινόμενο Μαζωνάκη» και να εισπράττεις likes για την ευαισθησία σου. Είναι πολύ πιο δύσκολο, όμως, να χαλάσεις ένα κυριακάτικο πρωινό για να πατήσεις το πόδι σου σε μια λαϊκή γειτονιά, χωρίς το στάτους του «επίσημου προσκεκλημένου» και χωρίς τον φόβο ότι ο φωτισμός της εκκλησίας δεν κολακεύει το προφίλ σου.
Για τους ανθρώπους του The Voice, ο Γιώργος Μαζωνάκης ήταν προφανώς ένα εξαιρετικό τηλεοπτικό asset. Μόλις το asset έφυγε από τη ζωή και οι κάμερες έσβησαν, το ενδιαφέρον μετατοπίστηκε στο επόμενο project. Η showbiz απέδειξε για άλλη μια φορά ότι έχει εξαιρετική φωνή για να ουρλιάζει στα social media, αλλά στερείται παντελώς της «φωνής» εκείνης που απαιτείται για να τιμήσει τη μνήμη ενός ανθρώπου όταν κανείς δεν κοιτάζει.