•Το δικαστήριο έκρινε απαράδεκτη την προσφυγή της δημοτικής επιχείρησης κατά της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου, καθώς δεν προσκομίστηκαν ποτέ τα νομιμοποιητικά έγγραφα για την άσκησή της • Το πρόστιμο για τη λειτουργία της μονάδας επεξεργασίας λυμάτων της Κρεμαστής παραμένει σε πλήρη ισχύ
ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ – ΔΑΜΙΑΝΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ
Σε δικαστική ήττα με ιδιαίτερη θεσμική βαρύτητα εξελίχθηκε για τη Δημοτική Επιχείρηση Ύδρευσης Αποχέτευσης Ρόδου η προσπάθεια ακύρωσης του προστίμου που της είχε επιβληθεί το καλοκαίρι του 2025 για τη λειτουργία του βιολογικού καθαρισμού της Κρεμαστής.
Με την υπ’ αριθμόν Α202/2026 απόφασή του, το Διοικητικό Πρωτοδικείο Ρόδου απέρριψε την προσφυγή της ΔΕΥΑΡ ως απαραδέκτως ασκηθείσα, χωρίς το δικαστήριο να εισέλθει καν στην ουσιαστική εξέταση των ισχυρισμών της επιχείρησης. Η αιτία της απόρριψης δεν εντοπίζεται σε κάποιο σύνθετο νομικό ζήτημα αλλά σε μια στοιχειώδη διαδικαστική παράλειψη, καθώς η δημοτική επιχείρηση δεν προσκόμισε ποτέ στο δικαστήριο τα έγγραφα που αποδεικνύουν ότι είχε λάβει νόμιμη απόφαση να ασκήσει την προσφυγή.
Το ιστορικό του προστίμου
Η υπόθεση ξεκινά από την υπ’ αριθμόν 2188/30.6.2025 απόφαση του αντιπεριφερειάρχη Δωδεκανήσου κ. Χρήστου Ευστρατίου, με την οποία επιβλήθηκε στη ΔΕΥΑΡ διοικητικό πρόστιμο ύψους 19.440 ευρώ, πλέον ψηφιακού τέλους συναλλαγής 466,56 ευρώ, για παράβαση της περιβαλλοντικής νομοθεσίας κατά τη λειτουργία της εγκατάστασης επεξεργασίας και διάθεσης αστικών λυμάτων στην Κρεμαστή. Η επιβολή της κύρωσης είχε τεκμηριωθεί από σειρά επιθεωρήσεων, εργαστηριακών ελέγχων και αυτοψιών, οι οποίες είχαν ενεργοποιηθεί τόσο από τις υπηρεσίες της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου όσο και κατόπιν εισαγγελικών εντολών, με τα ευρήματα να καταγράφουν λειτουργία της μονάδας εκτός νομοθετικού πλαισίου και ελλείψεις στη διαχείριση και στην ποιότητα των εξερχόμενων αποβλήτων.
Η ΔΕΥΑΡ επέλεξε τον δρόμο της δικαστικής αμφισβήτησης και στις 14 Νοεμβρίου 2025 κατέθεσε προσφυγή ενώπιον του Διοικητικού Πρωτοδικείου Ρόδου, ζητώντας την ακύρωση της απόφασης του αντιπεριφερειάρχη. Η υπόθεση προσδιορίστηκε να συζητηθεί στο Δεύτερο Μονομελές Τμήμα του δικαστηρίου, με δικαστή την Πρωτοδίκη Διοικητικών Δικαστηρίων κ. Ειρήνη Τσουκαλά.
Τι συνέβη στο ακροατήριο
Η συζήτηση της προσφυγής πραγματοποιήθηκε στις 19 Μαρτίου 2026, στην αίθουσα συνεδριάσεων του Εφετείου Δωδεκανήσου. Για λογαριασμό της ΔΕΥΑΡ παραστάθηκε η δικηγόρος κ. Καλλιρόη Νικολιδάκη, ενώ την Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου εκπροσώπησε με δήλωση ο πληρεξούσιος δικηγόρος κ. Γεώργιος Μαυρομμάτης.
Κατά τη δικάσιμο εκείνη προέκυψε το κρίσιμο ζήτημα που τελικά έκρινε την τύχη της υπόθεσης. Το δικόγραφο της προσφυγής έφερε μόνο την υπογραφή της δικηγόρου, χωρίς να συνοδεύεται από τα απαραίτητα στοιχεία που αποδεικνύουν ότι το Διοικητικό Συμβούλιο της επιχείρησης είχε λάβει απόφαση για την άσκησή της και ότι η δικηγόρος είχε λάβει νόμιμη πληρεξουσιότητα. Το δικαστήριο, κατόπιν αιτήματος της ίδιας της πληρεξουσίας, χορήγησε προθεσμία 10 ημερολογιακών ημερών προκειμένου να προσκομιστούν τα νομιμοποιητικά έγγραφα, όπως ρητά προβλέπει ο Κώδικας Διοικητικής Δικονομίας.
Η προθεσμία αυτή έληγε στις 30 Μαρτίου 2026. Όπως όμως διαπίστωσε το δικαστήριο, η προθεσμία παρήλθε άπρακτη, καθώς δεν προσκομίστηκε κανένα απολύτως έγγραφο. Παράλληλα, ούτε ο νόμιμος εκπρόσωπος της επιχείρησης εμφανίστηκε στο ακροατήριο για να δηλώσει ότι εγκρίνει την άσκηση της προσφυγής, ενώ από κανένα στοιχείο δεν προέκυψε λόγος ανωτέρας βίας που να δικαιολογεί την παράλειψη.
Η κρίση του δικαστηρίου
Με βάση τα δεδομένα αυτά, το δικαστήριο, ασκώντας τον αυτεπάγγελτο έλεγχο των διαδικαστικών προϋποθέσεων που του επιβάλλει ο νόμος, έκρινε ότι η προσφυγή έπρεπε να απορριφθεί ως απαραδέκτως ασκηθείσα, λόγω μη νομιμοποίησης της δικηγόρου που την υπέγραφε. Στην απόφαση υπενθυμίζεται ότι, κατά πάγια νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας, όταν η ταχθείσα από το δικαστήριο προθεσμία για την προσκόμιση νομιμοποιητικών εγγράφων παρέλθει χωρίς αποτέλεσμα, το ένδικο βοήθημα απορρίπτεται υποχρεωτικά ως απαράδεκτο, καθώς η προθεσμία αυτή έχει ανατρεπτικό χαρακτήρα.
Αξίζει να σημειωθεί ότι δεν επιβλήθηκαν δικαστικά έξοδα σε βάρος της ΔΕΥΑΡ, όχι όμως λόγω κάποιας ευνοϊκής κρίσης, αλλά απλώς επειδή η Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου δεν υπέβαλε σχετικό αίτημα. Η απόφαση δημοσιεύτηκε στο ακροατήριο του δικαστηρίου στις 22 Ιουνίου 2026.
Τι σημαίνει πρακτικά η απόρριψη
Η δικαστική εξέλιξη έχει σαφείς πρακτικές συνέπειες. Το πρόστιμο των 19.440 ευρώ, μαζί με το ψηφιακό τέλος συναλλαγής, παραμένει σε πλήρη ισχύ, καθώς η μοναδική δικαστική προσπάθεια ακύρωσής του κατέρρευσε χωρίς ποτέ να εξεταστεί η ουσία της. Οι ισχυρισμοί που ενδεχομένως θα προέβαλλε η επιχείρηση για τη λειτουργία του βιολογικού καθαρισμού, τους ελέγχους και τα ευρήματα των αυτοψιών δεν κρίθηκαν ποτέ, αφού η υπόθεση σταμάτησε στο πρώτο και στοιχειωδέστερο διαδικαστικό σκαλοπάτι.
Το ερώτημα που αναδεικνύεται είναι πώς μια δημοτική επιχείρηση, η οποία διαθέτει νομική υπηρεσία και διοικητικό μηχανισμό, έφτασε στο σημείο να χάσει μια δικαστική υπόθεση με διακύβευμα σχεδόν 20.000 ευρώ δημοτικών πόρων, όχι στην ουσία αλλά σε μια τυπική προϋπόθεση που γνωρίζει κάθε διάδικος. Ο νόμος 1069/1980, που διέπει τις δημοτικές επιχειρήσεις ύδρευσης και αποχέτευσης, ορίζει με σαφήνεια ότι το Διοικητικό Συμβούλιο είναι το αρμόδιο όργανο για να αποφασίζει την άσκηση ένδικων βοηθημάτων. Το αν υπήρξε τέτοια απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου της ΔΕΥΑΡ και, εφόσον υπήρξε, γιατί δεν προσκομίστηκε ποτέ στο δικαστήριο, είναι σημεία που δεν διευκρινίζονται στα διαθέσιμα στοιχεία.
Το βαρύ παρασκήνιο της υπόθεσης της Κρεμαστής
Η δικαστική αυτή κατάληξη δεν μπορεί να αποσυνδεθεί από το συνολικό ιστορικό της μονάδας. Ο βιολογικός καθαρισμός της Κρεμαστής αποτελεί αντικείμενο περιβαλλοντικής και διοικητικής διερεύνησης επί σχεδόν δύο δεκαετίες. Οι περιβαλλοντικοί όροι λειτουργίας της εγκατάστασης, που είχαν εγκριθεί προσωρινά με απόφαση του 1999, έπαψαν να ισχύουν από το 2004, με αποτέλεσμα η μονάδα να λειτουργεί έκτοτε χωρίς θεσμική κάλυψη, σύμφωνα με τις διαπιστώσεις της Περιφέρειας.
Το 2019 και το 2020 είχαν επιβληθεί εκ νέου διοικητικές κυρώσεις για ίδιες ή παρόμοιες παραβάσεις, χωρίς ωστόσο να ακολουθήσει πλήρης συμμόρφωση. Οι αυτοψίες του 2024 και του 2025, που διενεργήθηκαν ύστερα από εντολές της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Ρόδου, κατέγραψαν ρύπανση του υδάτινου περιβάλλοντος από ανεπεξέργαστα απόβλητα, ενώ σε αρκετές περιπτώσεις διαπιστώθηκε ότι απουσίαζε εντελώς η απολύμανση μέσω χλωρίωσης. Οι αρμόδιες υπηρεσίες είχαν χαρακτηρίσει τη λειτουργία της μονάδας επικίνδυνη και μη σύμφωνη με τις θεμελιώδεις προδιαγραφές ασφαλείας, γεγονός που οδήγησε και στην κατάρτιση Πλάνου Διορθωτικών Ενεργειών με υποχρεωτικό και επείγοντα χαρακτήρα.
