Αν υπήρχε ένα βραβείο για την πιο αφοπλιστική –και ταυτόχρονα θλιβερή– ομολογία σε Δημοτικό Συμβούλιο, αυτό θα ανήκε δικαιωματικά στον Δημήτρη Ζανετούλη. Στη χθεσινή λογοδοσία, ο «αλύγιστος αντάρτης» της Ρόδου δεν μας άφησε με την απορία για το επίπεδο της πολιτικής του συγκρότησης. Φρόντισε να το εξηγήσει ο ίδιος, με μια ατάκα που προκάλεσε από αμήχανα χαμόγελα μέχρι ανοιχτά γέλια στην αίθουσα: «Να τελειώσω γιατί έχουμε και μια ηλικία και δεν μπορούμε να ολοκληρώσουμε… είμαστε και σε μια ηλικία που δεν μπορούμε να ολοκληρώσουμε».Επιτέλους, μια στιγμή απόλυτης, αν και άθελης, αυτογνωσίας!
Ο κ. Ζανεττούλλης, στην προσπάθειά του να εξαπολύσει τη χολή του κατά του Νίκου Γερονικόλα και του Γιώργου Χατζημάρκου, βρέθηκε αντιμέτωπος με τον χειρότερο εχθρό του: τον ίδιο του τον εαυτό και το πέρασμα του χρόνου.
Είναι πραγματικά βαρύ να ακούς έναν άνθρωπο που κρατούσε με νύχια και με δόντια μια καρέκλα στο Δημοτικό Συμβούλιο, να χρησιμοποιεί την ηλικία του ως δικαιολογία για το γεγονός ότι… χάνει τα λόγια του και τις σκέψεις του. Πράγματι, κ. Ζανετούλη, η αδυναμία ολοκλήρωσης ήταν πασιφανής. Δεν μπορείτε να ολοκληρώσετε μια συγκροτημένη πολιτική πρόταση, δεν μπορείτε να ολοκληρώσετε ένα λογικό επιχείρημα και σίγουρα δεν μπορείτε να αρθρώσετε μια σωστή λέξη (όπως αυτή τη δύσμοιρη τη «στρεντερίτιδα» που ακόμα παιδεύεται να βρει τον δρόμο της προς το λεξικό).
Το πιο σαρκαστικό της υπόθεσης είναι η αντίφαση. Από τη μία, ο Ζανετούλης ωρύεται προς τον Γερονικόλα με ύφος χιλίων καρδιναλίων ότι «εγώ δεν θα σκύψω ποτέ», παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως τον απόλυτο, ακούραστο βράχο της ηθικής. Και από την άλλη, την ίδια ακριβώς στιγμή, καταρρέει κάτω από το βάρος των ίδιων του των λέξεων, ζητώντας κατανόηση επειδή «λόγω ηλικίας» δεν μπορεί να βγάλει νόημα.
Τελικά, η περίφημη «ορθοστασία» του δεν είναι στάση υπερηφάνειας· είναι απλώς η ακαμψία ενός πολιτικού που έχει κουραστεί, αλλά αρνείται να πάει σπίτι του για ξεκούραση.
Όταν ο ίδιος ο πολιτικός παραδέχεται δημόσια ότι η ηλικία του αποτελεί εμπόδιο στο να ολοκληρώσει τη σκέψη του και τον λόγο του, τότε η κοινωνία της Ρόδου δεν έχει παρά να συμφωνήσει μαζί του. Αν δεν μπορείτε να ολοκληρώσετε ούτε μια τοποθέτηση στη λογοδοσία, κ. Ζανετούλη, πώς περιμένετε να ολοκληρώσετε οποιοδήποτε έργο για το νησί; Το να λειτουργεί κανείς ως πολιτικό παράσιτο, κρατώντας μια έδρα μετά τη διαγραφή του, απλώς και μόνο για να προσφέρει φτηνό, επαρχιακό θέατρο, δεν είναι «ατζέντα» – είναι πολιτική παρακμή.
Το μήνυμα της χθεσινής βραδιάς ήταν σαφές: Η φύση και η πολιτική έχουν τους δικούς τους κανόνες. Όταν δεν μπορείς να ολοκληρώσεις, παραδίδεις την έδρα σε αυτούς που μπορούν, μαζεύεις τα πολιτικά σου συντρίμμια και πηγαίνεις στο σπίτι σου. Η Ρόδος χρειάζεται ανθρώπους με καθαρή σκέψη και ενέργεια, όχι «αντάρτες» που ζητούν το μικρόφωνο για να μας θυμίσουν ότι ο χρόνος τους έχει πλέον τελειώσει.
