Ζούμε ιστορικές στιγμές στο νησί των Ιπποτών. Κάθε φορά που ανοίγει μια βρύση και τρέχει… αέρας κοπανιστός, ή που ο βιολογικός καθαρισμός αποφασίζει να κάνει απεργία, η απάντηση της διοίκησης της ΔΕΥΑΡ είναι μία, ακλόνητη και επιστημονικά τεκμηριωμένη: «Η Ρόδος δέχεται επίθεση!»
Γράφει ο Νάσος Ρόγκας
Ποιοι επιτίθενται; Οι εξωγήινοι; Οι πειρατές; Όχι, η Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου και οι «κακοί» που δεν κατανοούν το μεγαλειώδες όραμα του Σωτήρη Βαγιανού. Άλλος ένας που απέτυχε να μας σώσει. Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο πώς καταφέρνει κανείς να μετατρέπει τις διοικητικές αρρυθμίες και τις καθυστερήσεις των έργων σε μια επική μάχη του «καλού εναντίον του κακού», με τον ίδιο στον ρόλο του μοναχικού εγωιστή και υπερασπιστή της Ρόδου που ο ίδιος της κάνει κακό.
Η συνταγή είναι απλή αλλά δοκιμασμένη:
Βήμα πρώτο: Εμφανίζεσαι ως ο μοναδικός αυτόκλητος προστάτης των συμφερόντων της Ρόδου.
Βήμα δεύτερο: Όταν η Περιφέρεια σου λέει «κύριε, δεν ξέρετε πώς συμπληρώνονται τα έγγραφα της χρηματοδότησης», εσύ απαντάς «με πολεμάτε επειδή με ζηλεύετε».
Βήμα τρίτο: Οχυρώνεσαι πίσω από την πλήρη κάλυψη της δημοτικής αρχής και συνεχίζεις ακάθεκτος, γιατί ως γνωστόν, ο εγωισμός και οι προσωπικές εμμονές είναι τα καλύτερα υλικά για να χτιστούν σύγχρονα δίκτυα ύδρευσης.
Τελικά, αν το καλοσκεφτεί κανείς, το πρόβλημα στο νησί δεν είναι η λειψυδρία. Είναι ότι έχουμε πλεόνασμα πολιτικού θεάτρου και έλλειμμα σοβαρότητας. Αλλά τι να κάνουμε; Όταν η πραγματικότητα σε πιέζει, βάζεις μπροστά τη Ρόδο, φοράς το κοστούμι του αδικημένου και περιμένεις το χειροκρότημα. Ο τόπος πρέπει να σωθεί και αυτός πρέπει να φύγει, να παραιτηθεί για να ηρεμήσει η κοινωνία.
Αν η ΔΕΥΑΡ ήταν θίασος και οι συνεδριάσεις της θεατρικές παραστάσεις, ο Σωτήρης Βαγιανός θα είχε ήδη κερδίσει το βραβείο πρώτου ανδρικού ρόλου στην κατηγορία «Μάρτυρας και Αυτοκράτορας». Είναι πραγματικά επικό: οι σωλήνες σπάνε, τα δίκτυα στερεύουν, αλλά το εγώ του προέδρου παραμένει ανέπαφο, γεμάτο και με εξαιρετική πίεση!
Το σκηνικό έχει καταντήσει ένα απέραντο τοπικό σίριαλ:
Η Περιφέρεια: «Κύριε Βαγιανέ, οι αιτήσεις σας είναι λάθος».
Ο Πρόεδρος: «Με υπονομεύετε γιατί τρέμετε το ανάστημά μου!».
Οι δημότες: «Μπορούμε να έχουμε λίγο νερό να πλυθούμε;».
Η Διοίκηση: «Σσσς, μην ενοχλείτε τον αρχηγό, δίνει μάχη με τους δαίμονες του παρελθόντος».
Είναι να απορεί κανείς πώς χωράει τόσος εγωισμός σε ένα μόνο γραφείο. Αντί για έργα υποδομής, το νησί έχει γεμίσει με δικαιολογίες και επικές ανακοινώσεις. Στο τέλος της ημέρας, η Ρόδος δεν χρειάζεται άλλους «προστάτες» με εμμονές και ευαίσθητο εγωισμό· χρειάζεται απλώς κάποιον που να ξέρει να ανοίγει μια βάνα χωρίς να προκαλεί διπλωματικό επεισόδιο.
