Τριάντα χρόνια
Τριάντα χρόνια τραγούδια, δρόμοι, σκηνές, ταξίδια.
Συναυλία τη συναυλία, σχεδόν παντού sold out, γεμάτα θέατρα, γεμάτα γήπεδα, γεμάτες καρδιές.
Σας χρωστάω ένα τεράστιο ευχαριστώ.
Θέλω όμως να ευχαριστήσω ξεχωριστά και όλους εκείνους τους αγαπημένους φίλους που με τίμησαν.
Τον “θείο” όλων μας Γιώργο Νταλάρα, τον αρχοντικό Βασίλη Σκουλά, τον Μίλτο Πασχαλίδη, την Ελένη Τσαλιγοπούλου, τη Μελίνα Κανά, τον Δημήτρη Ζερβουδάκη, τον Δημήτρη Μπάση, την Ελεονώρα Ζουγανέλη, τον Νίκο Στρατάκη, τον Γιώργο Στρατάκη που δεν κατάφερε να έρθει αλλά ήταν μαζί μας, τον Φοίβο Δεληβοριά, την Ανδριάννα Μπάμπαλη, τον Δημήτρη Υφαντή, τον Κόμη Χ, την Κωνσταντίνα Τούνη.
Φυσικά ένα ξεχωριστό ευχαριστώ στην λατρεμένη μου Ευανθία Ρεμπούτσικα και τον αιώνιο ροκά Αντώνη Μιτζέλο, που μετά από τόσα χρόνια συναντηθήκαμε πάλι στην σκηνή, για την σταθερή τους εκτίμηση και εμπιστοσύνη και για τα τραγουδια που μου χάρισαν και που στην πραγματικότητα χωρίς αυτά, αυτό το ταξίδι δεν θα μπορούσε να ξεκινήσει ποτέ.
Μία βαθιά υπόκλιση στους μουσικούς που ήταν και είναι συνοδοιπόροι μου, τον Άκη Κατσουπακη, τον Κώστα Μιχαλό, τον Θάνο Σταυρίδη, τον Θάνο Τον Μιχαηλίδη, τον Σπύρο Μάζη, την Μαρία Μιχαλάκα και φυσικά το άλλο μου μισό τον Βαγγέλη Μαχαίρα που είναι μαζί μου από την αρχή.
Εννοείται στους συντρόφους και πολύ σπουδαίους ηχολήπτες, τον Λαμπρό Μπούνα και τον Στρατή Καραδημητράκη που επίσης ξεκινήσαμε μαζί αυτό το τριαντάχρονο ταξίδι αλλά και τον Γιάννη Λαμπρόπουλο και τον Πασχάλη Κολέντζη που έδωσαν τον καλύτερο τους εαυτό. Και φυσικά τον Μανώλη Μπράτση για τα μαγικά φώτα κι ας μην καταφέρω να τα δω ποτέ όπως και τον εξαίρετο συνεργάτη του, Αλέξανδρο Κανελλόπουλο.
Στα υπέροχα κορίτσια της νοηματικής την Μανουέλλα Καγιοπούλου και την Έλενα Τσαρσιταλίδη αλλά και όλους τους θαυμαστούς ανθρώπους που συνεργάστηκαν μαζί μας ώστε να γίνει πραγματικότητα για πρώτη φορά σε συναυλία στην χώρα μας, η απτική ξενάγηση στο Θέατρο Βράχων, με την υπόσχεση του χρόνου να γίνουμε ακόμα καλύτεροι και την ευχή να γίνεται σε όλο και περισσότερες συναυλίες.
Μια μεγάλη αγκαλιά στους συνεργάτες μου αλλά και οικογένεια μου πλέον, τον Δημήτρη Συρεγγέλα και την Μαρία Ιωάννου αλλά και τον καλό φίλο μου τον Τόλη, τον Γιάννη τον μπασκετικό, την Λου (”Ζανέτ Πιλού”), την Σταυρούλα, τον Γιώργο, που με αγωνία, κόπο και υπερπροσπάθεια, κατάφεραν να φέρουν εις πέρας αυτή την τεράστια προσπάθεια. Και φυσικά την σπουδαία Χαρά Ζούμα που βοήθησε τόσο πολύ στην επικοινωνία όλων αυτών των παραγωγών.
Όλους όσους εργάστηκαν στο στήσιμο του εξοπλισμού, τους οδηγούς των φορτηγών, τους εναερίτες των φώτων, τους ανθρώπους που κουβάλησαν όλο αυτό τον όγκο του εξοπλισμού και όλους τους εργαζόμενους στους κατά τόπους σταθμούς.
Τον Θάνο, τον Λαυρέντη, τον Άλκη, τον Μάριο και τον Δημήτρη που ήταν παρέα και σίγουρα χαμογελούσαν από ψηλά,
Και ειλικρινά χωρίς την αγάπη, την υπομονή και την στήριξη της Κατερίνας μου αλλά και των τρομερών αγκαλιών από τα αγόρια μου κάθε φορά που γυρίζω σπίτι, δεν θα μπορούσα ποτέ να τα βγάλω πέρα.
Όμως, όπως πάντα όλα αυτά τα χρόνια, θα σας είμαι απόλυτα ειλικρινής.
Αυτή η στιγμή που με σημάδεψε, ήταν η στιγμή, που παρότι όλοι προσπαθήσαμε να τον αποτρέψουμε, εκείνος με το πείσμα του, πήρε από το χέρι την δακρυσμένη συνοδό του, ανέβηκε στην σκηνή και τραγουδήσαμε παρέα.
Μιλάω για τον μικρό Θανάση.
Δεν έκλεψε μόνο την παράσταση αλλά άλλαξε πολλά στην ζωή μου.
Να τον χαίρεται η οικογένειά του, να ξέρουν ότι θα είμαι πάντα δίπλα του και ότι επειδή του το υποσχέθηκα, θα ξανατραγουδήσουμε παρέα όποτε θέλει…
Αυτό το ταξίδι συνεχίζεται και χαίρομαι που το κάνουμε μαζί.
Νομίζω ότι αυτό που ήταν η επιθυμία του Θάνου Μικρούτσικου, να ξανασυστηθούμε, μόλις ξεκίνησε.
Ραντεβού στα χειμερινά μας στέκια.
Γιάννης Κότσιρας
