Ζούμε σε μια εποχή όπου η πραγματικότητα στη Ρόδο είναι ξεκάθαρα υπερτιμημένη. Γιατί να κάτσεις να σκάσεις με τα ξερά γεγονότα, με τις δικαστικές αποφάσεις και με τα επίσημα έγγραφα, όταν μπορείς απλώς να εφεύρεις μια δική σου, παράλληλη πραγματικότητα; Σε αυτό το εναλλακτικό σύμπαν, ο απόλυτος άρχοντας και πρωταθλητής της επικοινωνιακής αλχημείας είναι ο πρόεδρος της ΔΕΥΑΡ, Σωτήρης Βαγιανός, με τις ευλογίες πάντα του Δημάρχου Αλέξανδρου Κολιάδη.
Το χθεσινό Δημοτικό Συμβούλιο ήταν το απόλυτο μνημείο αυτής της πολιτικής σχιζοφρένειας. Την ίδια ακριβώς ώρα που οι δύο άνδρες έστηναν ένα κακόγουστο σόου γεμάτο φωνές, ειρωνείες, λεκτικούς τραμπουκισμούς και στοχοποιήσεις για να κρύψουν τη διοικητική τους γύμνια, η πραγματικότητα τους προσγείωνε ανώμαλα από τον Πειραιά.
Ο λόγος για την απόφαση-κόλαφο του Διοικητικού Εφετείου Πειραιά, η οποία εκδόθηκε χθες, Δευτέρα. Το δικαστήριο είπε ένα μεγαλοπρεπέστατο «όχι» στο αίτημα της ΔΕΥΑΡ να «παγώσει» την είσπραξη των 2,17 εκατομμυρίων ευρώ για τα χρέη του Φράγματος Γαδουρά. Η δικαιοσύνη θύμισε ξεκάθαρα στην παρέα του Δήμου Ρόδου ότι οι υπογραφές στις συμβάσεις δεν είναι διακοσμητικές και ότι οι οφειλές πρέπει να πληρωθούν.
Και τι έκαναν οι δικοί μας πρωταθλητές; Αντί να κρυφτούν από ντροπή για τη νέα δικαστική πανωλεθρία, εμφανίστηκαν στο συμβούλιο με το γνωστό, αλαζονικό τους στυλ. Ο κ. Βαγιανός, εφαρμόζοντας τη δοκιμασμένη μέθοδο «χάνουμε παντού αλλά βγάζουμε δελτίο τύπου ότι νικήσαμε», προσπάθησε να βαφτίσει το νέο δικαστικό χαστούκι ως… «δικαίωση» και «αντίσταση στα συμφέροντα». Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο: τρως πέντε γκολ στο γήπεδο, αλλά πανηγυρίζεις στην κάμερα επειδή η φανέλα σου είχε ωραίο σχέδιο.
Η λογική που επικρατεί πλέον στη διοίκηση του Δήμου θυμίζει κακομαθημένο παίκτη σε αλάνα: «Χάσαμε έξι φορές στις επιτροπές και στα δικαστήρια, άρα φταίει ο διαιτητής και πρέπει να τον αλλάξουμε». Όταν οι θεσμοί δεν συμφωνούν με τα παραμύθια τους, οι κ.κ. Κολιάδης και Βαγιανός δεν αναρωτιούνται μήπως κάνουν λάθος. Αντίθετα, επιτίθενται με πρωτοφανή τοξικότητα σε όποιον τολμά να τους κάνει ερωτήσεις για το νερό, το Φράγμα ή τα οικονομικά της επιχείρησης, μετατρέποντας την αίθουσα σε ρινγκ.
Όταν στερεύουν τα νομικά επιχειρήματα και οι δικαστικές αποφάσεις τους στριμώχνουν, επιστρατεύεται η κλάψα του «κοινωνικού λειτουργού». Η άρνηση πληρωμής των συμβατικών υποχρεώσεων βαφτίζεται «μάχη για το νερό της Ρόδου» και οι καθαρές ήττες βαφτίζονται «πολιτική δίωξη».