Η πολιτική αναλγησία στη Ρόδο έχει πλέον ονοματεπώνυμο και βρίσκεται στην προεδρία της ΔΕΥΑΡ. Η παραμονή του Σωτήρη Βαγιανού στον θώκο της δημοτικής επιχείρησης δεν είναι απλώς μια επικοινωνιακή παραφωνία· είναι μια ωμή πρόκληση απέναντι σε κάθε συνεπή πολίτη αυτού του νησιού.
Μιλάμε για έναν αιρετό που κατάφερε μέσα σε ελάχιστο διάστημα να συνδέσει το όνομά του με δύο από τις πιο σκοτεινές σελίδες της σύγχρονης αυτοδιοικητικής ιστορίας του τόπου:
• Η περιβαλλοντική καταστροφή: Επί των ημερών του, η Ρόδος έγινε ρεζίλι στο πανελλήνιο με τα ανεπεξέργαστα λύματα να καταλήγουν στη θάλασσα της Καλλιθέας. Ενώ η ζημιά στην εικόνα και το περιβάλλον του νησιού ήταν ανυπολόγιστη και η Δικαιοσύνη παρενέβη, ο ίδιος δεν βρήκε ούτε ίχνος ευθιξίας να παραιτηθεί. Αντίθετα, κρύφτηκε πίσω από δικαιολογίες, αντιμετωπίζοντας την καταστροφή ως μια απλή «τεχνική δυσλειτουργία».
• Η κοροϊδία των εξαψήφιων χρεών: Την ώρα που η ΔΕΥΑΡ κυνηγάει απλούς πολίτες για οφειλές λίγων δεκάδων ευρώ, αποκαλύφθηκε ότι ο πρόεδρός της χρωστούσε σχεδόν 123.000 ευρώ στον Δήμο Ρόδου. Και όχι μόνο αυτό: τακτοποίησε προεκλογικά ένα χρέος 145.000 ευρώ με υπογραφή αναρμόδιου οργάνου για να μπορέσει να εκλεγεί, και σήμερα σέρνει τον Δήμο στα δικαστήρια για να μην πληρώσει!
Αυτή η κατάσταση ξεπερνά τα όρια της ατομικής πολιτικής ανευθυνότητας και αγγίζει τα όρια της θεσμικής σήψης. Πώς μπορεί να σταθεί απέναντι στους δημότες ένας άνθρωπος που υποβαθμίζει το περιβάλλον του νησιού και ταυτόχρονα χρωστάει μια περιουσία στα δημοτικά ταμεία;
Αλλά η ευθύνη δεν βαραίνει πια μόνο τον ίδιο. Βαραίνει ακέραια τη Δημοτική Αρχή που τον καλύπτει και τους ελεγκτικούς μηχανισμούς που κωφεύουν.
Κάθε μέρα που ο κ. Βαγιανός παραμένει στη θέση του, επιβεβαιώνεται ότι στη Ρόδο υπάρχουν πολίτες δύο ταχυτήτων: εκείνοι που πληρώνουν τα πάντα και τιμωρούνται με αυστηρότητα, και εκείνοι που απολαμβάνουν ασυλία, όσα σκάνδαλα κι αν συσσωρευτούν στην πλάτη τους.
Η απομάκρυνσή του είναι η μόνη πράξη που μπορεί να διασώσει ό,τι έχει απομείνει από την αξιοπρέπεια της τοπικής αυτοδιοίκησης.

