Όταν το κατεπείγον γίνεται κανόνας, η διαφάνεια δεν μπορεί να παραμένει ζητούμενο.
Στη Ρόδο φαίνεται πως ανακαλύψαμε μια νέα διοικητική πρακτική: το κατεπείγον να έχει διάρκεια δώδεκα μηνών, να κοστολογείται σχεδόν 300.000 ευρώ ανά σύμβαση και να επαναλαμβάνεται τέσσερις φορές!
Σύμφωνα με τα δημοσιευμένα στοιχεία για τις αποφάσεις 690, 691, 692 και 693/2026 της ΔΕΥΑΡ, τέσσερις συμβάσεις, συνολικού προϋπολογισμού 1.199.959,20 ευρώ χωρίς ΦΠΑ, δρομολογήθηκαν με διαδικασίες διαπραγμάτευσης χωρίς προηγούμενη δημοσίευση, επικαλούμενες το κατεπείγον.
Ας δούμε όμως τι πραγματικά περιλαμβάνουν.
Δύο συμβάσεις των 299.985,40 ευρώ αφορούν ουσιαστικά το ίδιο αντικείμενο τεκμηρίωση ζημιών, διοικητική υποστήριξη και έλεγχο παροχών μεγάλων καταναλωτών, με διαχωρισμό σε διαφορετικές γεωγραφικές περιοχές.
Μία τρίτη σύμβαση, ύψους 299.990,92 ευρώ, αφορά τη δημιουργία μητρώου αρδευτών και την καταγραφή αρδευτικών δικτύων, αντλιοστασίων, δεξαμενών και σημείων υδροληψίας.
Μία τέταρτη, ύψους 299.997,48 ευρώ, αφορά τον εντοπισμό μη καταγεγραμμένων υδρομέτρων και παροχών.
Και εδώ αρχίζουν τα πραγματικά ερωτήματα.
Πρώτο ερώτημα: Γιατί τέσσερις συμβάσεις σχεδόν ακριβώς των 300.000 ευρώ;
Πρόκειται για τέσσερα πραγματικά αυτοτελή αντικείμενα ή για έναν ευρύτερο σχεδιασμό που διαχωρίστηκε σε επιμέρους συμβάσεις; Ποια τεχνική και οικονομική μελέτη τεκμηριώνει αυτόν τον διαχωρισμό;
Δεν προδικάζουμε παρανομία. Απαιτούμε εξηγήσεις.
Δεύτερο ερώτημα: Τι σχέση έχουν όλες αυτές οι υπηρεσίες με το κατεπείγον της θεομηνίας;
Η αποκατάσταση ενός κατεστραμμένου αγωγού είναι πράγματι επείγουσα. Η δημιουργία μητρώου αρδευτών, η καταγραφή δικτύων και ο εντοπισμός μη καταγεγραμμένων υδρομέτρων είναι όμως εργασίες που απαιτούν συγκεκριμένο σχεδιασμό.
Γιατί αυτές οι ανάγκες δεν αντιμετωπίστηκαν με κανονικές διαγωνιστικές διαδικασίες;
Τρίτο ερώτημα: Γιατί η διάρκεια είναι δώδεκα μήνες;
Πώς μπορεί μια έκτακτη ανάγκη να δικαιολογεί υπηρεσίες ολόκληρου έτους; Ποια ακριβώς εργασία δεν μπορούσε να περιμένει έναν ανοικτό διαγωνισμό;
Το κατεπείγον δεν μπορεί να μετατρέπεται σε μόνιμο διοικητικό εργαλείο.
Και υπάρχει ένα ακόμη ζήτημα που δεν μπορούμε να προσπεράσουμε.
Η παράταξή μας έχει αποκλειστεί από τη συμμετοχή στο συμβούλιο της ΔΕΥΑΡ. Δεν έχει τη δυνατότητα να βρίσκεται μέσα στη συνεδρίαση, να ζητά διευκρινίσεις, να ελέγχει τις εισηγήσεις και να θέτει ερωτήματα τη στιγμή που λαμβάνονται αυτές οι αποφάσεις.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι θα σιωπήσουμε.
Η απουσία μας από το τραπέζι των συνεδριάσεων δεν σημαίνει απουσία από τον δημόσιο έλεγχο.
Η ΔΕΥΑΡ διαχειρίζεται δημόσιους πόρους και παρέχει μια από τις πιο βασικές υπηρεσίες για τους κατοίκους και τις επιχειρήσεις της Ρόδου. Κάθε ευρώ πρέπει να δικαιολογείται. Κάθε ανάθεση πρέπει να τεκμηριώνεται. Κάθε διαδικασία πρέπει να αντέχει στον έλεγχο.
Δεν ζητάμε χάρη από κανέναν. Ζητάμε διαφάνεια.
Δεν καταγγέλλουμε χωρίς στοιχεία. Ζητάμε να δοθούν τα στοιχεία.
Και κυρίως, δεν δεχόμαστε να θεωρείται αυτονόητο ότι τέσσερις συμβάσεις σχεδόν 300.000 ευρώ η καθεμία πρέπει να περνούν χωρίς ουσιαστική δημόσια συζήτηση.
Η Ρόδος δεν χρειάζεται ένα κατεπείγον που διαρκεί δώδεκα μήνες. Χρειάζεται μια ΔΕΥΑΡ που προγραμματίζει, αιτιολογεί, διαγωνίζεται και λογοδοτεί.
Γιατί το νερό είναι δημόσιο αγαθό. Και η διαχείρισή του δεν μπορεί να λειτουργεί με όρους περιορισμένης διαφάνειας.

