Το τελευταίο διάστημα καταγράφεται ,όχι τυχαία και σίγουρα όχι αθώα,μια συντονισμένη προσπάθεια «εξωραϊσμού» συγκεκριμένων προσώπων. Πρόσωπα με γνωστή διαδρομή, που επιχειρούν να επανεμφανιστούν στο προσκήνιο, ντυμένα με νέο αφήγημα αλλά κουβαλώντας το ίδιο παρελθόν.
Είναι ταυτόχρονα αστείο και προκλητικό.Αλλά, κυρίως, είναι αποκαλυπτικό.
Γιατί αποτυπώνει με ακρίβεια τον τρόπο με τον οποίο σκέφτεται η διαπλοκή όταν αποφασίζει να επιστρέψει στο παιχνίδι της εξουσίας: όχι με όρους κοινωνίας ή πολιτικής πρότασης, αλλά με όρους επαναφοράς.
Το τελευταίο διάστημα καταγράφεται ,όχι τυχαία και σίγουρα όχι αθώα, μια συντονισμένη προσπάθεια «εξωραϊσμού» συγκεκριμένων προσώπων. Πρόσωπα με γνωστή διαδρομή, που επιχειρούν να επανεμφανιστούν στο προσκήνιο, ντυμένα με νέο αφήγημα αλλά κουβαλώντας το ίδιο παρελθόν.
Γιατί η διαπλοκή δεν δημιουργεί.Ανακυκλώνει.
Και το κάνει μεθοδικά: μέσα από φιλικά μέσα, μέσα από διαρροές, μέσα από έναν μηχανισμό που γνωρίζει καλά πώς να παρουσιάζει το παλιό ως νέο και το προβληματικό ως «παρεξηγημένο».
Μόνο που εδώ δεν έχουμε ανανέωση.Έχουμε επιχείρηση ξεπλύματος.
Όπως εύστοχα ειπώθηκε στην πιάτσα, δεν πρόκειται για δημοτική «κίνηση», αλλά για έναν μηχανισμό που επιστρέφει, κουβαλώντας όλο το βάρος του παρελθόντος του, επιχειρώντας να το καλύψει με επικοινωνιακά περιτυλίγματα.
Το πρόβλημα για εκείνους δεν είναι ότι δεν έχουν χώρο.Είναι ότι δεν έχουν πια καμία ανοχή απο την κοινωνία.
Γιατί όσο κι αν βαφτιστεί το παλιό «καινούργιο», όσο κι αν επιχειρηθεί μια τεχνητή επανεκκίνηση, η πραγματικότητα παραμένει ίδια: τα ίδια πρόσωπα, οι ίδιες λογικές, οι ίδιες εξαρτήσεις,τα ίδια πάθη.
Και όσο κι αν κάποιοι πιστεύουν ότι μπορούν να επιστρέψουν από την πίσω πόρτα, η κοινωνία έχει ήδη δει αρκετά για να αναγνωρίζει το έργο από την πρώτη σκηνή.
Γιατί το ξέπλυμα μπορεί να ξεκινά εύκολα.
Αλλά σπάνια αντέχει στο φως.
