Ο Αλέξανδρος Κολιάδης χρησιμοποιεί μια κλασική και καλά μελετημένη επικοινωνιακή στρατηγική «αντεπίθεσης» για να αλλάξει την πολιτική ατζέντα. Λίγο πριν την έναρξη στην ευρεία συζήτηση για να αποφύγει να συμμετάσχει για την Πάρο που ζήτησε ο Περιφερειάρχης. Έκανε ανάρτηση για τα ασφαλιστικά μέτρα που έκανε στην Πρώτη Έκδοση.
Με τη δικαστική απόφαση στα χέρια του, επιχειρεί να αντιστρέψει τους όρους: από «κατηγορούμενος» για θεσμική αποφυγή, μετατρέπεται σε «διωκόμενο θύμα». Στη δήλωσή του, ο κ. Κολιάδης αποθεώνει την κριτική, χαρακτηρίζοντάς την «οξυγόνο της δημοκρατίας». Η κριτική όμως απαιτεί παρουσία. Όταν ο ίδιος επιλέγει να απέχει από θεσμικά όργανα (όπως ο ΦοΔΣΑ) με τη δικαιολογία της «αιφνίδιας σύγκλησης», ακυρώνει στην πράξη αυτό το «οξυγόνο». Η άρνηση του face-to-face διαλόγου με τον Χατζημάρκο δεν μπορεί να ξεπλυθεί πίσω από μια δικαστική μάχη με έναν δημοσιογράφο. Που δεν αγόρασε, που δεν κατάφερε να τον πάρει με το μέρος του.
Ο Δήμαρχος αναφέρει ότι «η πολιτική ζωή δεν λύνεται στις δικαστικές αίθουσες», όμως αμέσως μετά προαναγγέλλει «και άλλες κινήσεις» στα δικαστήρια. Αυτή η αντίφαση δείχνει μια τάση μεταφοράς της πολιτικής αντιπαράθεσης στα δικαστήρια (ποινικοποίηση της δημόσιας ζωής), η οποία συνήθως επιστρατεύεται όταν μια δημοτική αρχή αδυνατεί να απαντήσει αποτελεσματικά στο καθαρά πολιτικό και διοικητικό πεδίο.
Ο διαχωρισμός μεταξύ «ύβρεως» και «σκληρής κριτικής» είναι συχνά υποκειμενικός στην πολιτική. Η παρούσα δημοτική αρχή κινδυνεύει να βαφτίζει «τοξικότητα» και «συστηματική απαξίωση» οποιαδήποτε έντονη δημοσιογραφική αποκάλυψη ή σκληρή κριτική αφορά τις δικές της διοικητικές παραλείψεις.
Μόνο ο ίδιος μπορεί να προσβάλει. Όταν τον προσβάλουν τρέχει στα δικαστήρια και φωνάζει είμαι ο δήμαρχος.
Η προσωρινή διαταγή δίνει στον Αλέξανδρο Κολιάδη μια βαθιά επικοινωνιακή ανάσα και το δικαίωμα να μιλά για δικαίωση. Ωστόσο, η πολιτική του επιβίωση και η εικόνα του στους πολίτες της Ρόδου δεν θα κριθούν από το πόσες αναρτήσεις θα κατεβάσουν τα τοπικά μέσα, αλλά από το αν θα τολμήσει να κάτσει στο ίδιο τραπέζι με τους πολιτικούς του αντιπάλους και να δώσει λύσεις στα προβλήματα του νησιού.
Ο Δήμαρχος εφαρμόζει τη στρατηγική του «αποδιοπομπαίου τράγου». Κατασκευάζει έναν εχθρό (τα τοπικά media) για να δικαιολογήσει γιατί δεν πάει να συζητήσει με τον Χατζημάρκο.
Η «άτακτη φυγή» από τις διοικητικές ευθύνες είναι η μόνη πραγματική τοξικότητα που ζημιώνει τη Ρόδο.
