Η πρόσφατη στάση του Δημάρχου Ρόδου, Αλέξανδρου Κολιάδη, να αρνηθεί τον πρόσωπο με πρόσωπο διάλογο με τον Περιφερειάρχη Γιώργο Χατζημάρκο, δεν ήταν απλώς μια άστοχη πολιτική κίνηση. Ήταν μια ξεκάθαρη, άτακτη φυγή. Η επιλογή του να κρυφτεί πίσω από νομικίστικα προσχήματα και γραφειοκρατικές δικαιολογίες, προκειμένου να αποφύγει την έκτακτη συνεδρίαση του ΦοΔΣΑ, εκθέτει ανεπανόρθωτα τη Δημοτική Αρχή και αποδεικνύει μια πρωτοφανή πολιτική ανεπάρκεια μπροστά στα μεγάλα προβλήματα του τόπου.
Όταν το φλέγον ζήτημα της διαχείρισης των απορριμμάτων και τα σοβαρά γεγονότα στον ΧΥΤΑ της Πάρου απαιτούν άμεσες απαντήσεις, ένας υπεύθυνος ηγέτης δηλώνει παρών. Δεν στέλνει επιστολές «απόδρασης» την υστάτη στιγμή. Η δικαιολογία περί «αιφνιδιασμού» και η εμμονική επίκληση του καταστατικού δεν πείθουν κανέναν. Αντίθετα, προδίδουν τον πανικό ενός δημάρχου που φοβάται τη δημόσια αντιπαράθεση και την ανταλλαγή επιχειρημάτων με έναν έμπειρο πολιτικό όπως ο Γιώργος Χατζημάρκος.
Η διαφάνεια και η λογοδοσία δεν μπορούν να μπαίνουν στο «ψυγείο» επειδή ο κ. Κολιάδης νιώθει άβολα. Αν η Δημοτική Αρχή είχε ισχυρά επιχειρήματα, θα προσηρχόταν στην τηλεδιάσκεψη για να κοιτάξει στα μάτια τον Περιφερειάρχη και να υπερασπιστεί τις θέσεις της. Αντί γι’ αυτό, επέλεξε τον δρόμο της σιωπής και της οπισθοχώρησης, αφήνοντας τη Ρόδο χωρίς ουσιαστική εκπροσώπηση σε ένα τόσο κρίσιμο όργανο.
Η τοπική αυτοδιοίκηση απαιτεί θάρρος, γρήγορα αντανακλαστικά και κυρίως, καθαρές κουβέντες. Οι πολίτες της Ρόδου δεν ψήφισαν μια διοίκηση που θα το βάζει στα πόδια στα δύσκολα. Η πολιτική δειλία και το κρυφτό πίσω από το καταστατικό ανήκουν σε άλλες εποχές. Ο κ. Κολιάδης οφείλει να καταλάβει ότι η δημαρχιακή καρέκλα απαιτεί ευθύνη, όχι επικοινωνιακά τεχνάσματα για να αποφεύγεται ο έλεγχος.
