Αν επισκεφθείτε τη Ρόδο φέτος, μην παρασύρεστε από τις παλιές τουριστικές αφίσες. Το «Σμαραγδένιο Νησί» έχει κάνει μια ριζική, οικολογική στροφή προς τις πιο γήινες αποχρώσεις. Για την ακρίβεια, προς το καφέ.
Οι κακές γλώσσες της αντιπολίτευσης λένε ότι η κατάσταση με την καθαριότητα και το αποχετευτικό έχει φτάσει στο απροχώρητο. Οι πιο ποιητικές φύσεις του Διαδικτύου το θέτουν πιο κομψά: «Η Ρόδος του Κολιάδη στα κόπρανα». Αλλά ας είμαστε δίκαιοι. Ίσως πρόκειται για μια πρωτοποριακή, conceptual τέχνη δρόμου, όπου ο ξεχειλισμένος κάδος συνομιλεί με την ανθρώπινη ύπαρξη. Ή, πολύ απλά, για μια νέα τουριστική ατραξιόν: «Ζήστε τη Ρόδο με όλες σας τις αισθήσεις – κυρίως την όσφρηση».
Και ενώ το νησί εκπέμπει… σήματα SOS (και άλλες αναθυμιάσεις), η πλευρά του Δημάρχου, Αλέξανδρου Κολιάδη, απαντά με το πιο ισχυρό όπλο της σύγχρονης πολιτικής: τη βαθιά, μυστηριώδη, ζεν σιωπή.
Εκεί που άλλοι δήμαρχοι θα έβγαιναν στα κανάλια να απολογηθούν, ο κ. Κολιάδης επιλέγει τη στάση του Σωκράτη. Ή ίσως του Μονάχου. «Η σιωπή είναι χρυσός», σκέφτεται. Βέβαια, όταν οι κάδοι είναι γεμάτοι, η σιωπή δεν είναι χρυσός, είναι απλώς… έλλειψη επιχειρημάτων. Ίσως πάλι ο Δήμαρχος να εφαρμόζει τη μέθοδο του «βλέποντας και κάνοντας». Μόνο που προς το παρόν, βλέπει τα προβλήματα να συσσωρεύονται και κάνει… ησυχία.
Είναι μια στρατηγική που απαιτεί θάρρος: Το νησί να στενάζει, οι δημότες να φωνάζουν, κι εσύ να παραμένεις πιο αμίλητος κι από το Σφίγγα της Αιγύπτου. Ίσως η δημοτική αρχή να περιμένει ότι αν αγνοήσει τα σκουπίδια και τις κακοτεχνίες για αρκετό καιρό, αυτά θα βαρεθούν και θα φύγουν μόνα τους από το νησί (πιθανώς με το πλοίο της γραμμής).
Μέχρι να αποδώσει αυτή η πρωτοποριακή μέθοδος διαχείρισης, οι κάτοικοι και οι επισκέπτες της Ρόδου μπορούν να απολαμβάνουν τον ήλιο, τη θάλασσα και το μοναδικό soundtrack του φετινού καλοκαιριού: τον ήχο της σιωπής από το δημαρχείο, με υπόκρουση το πέταγμα της μύγας.
